Hilde Quisquater

Winterinvasie

2012-02-07T00:31:00.001-08:00

Elke winter is het hetzelfde. Dieren klein en ietsje groter komen beschutting zoeken in mijn huis. Zo heb ik al konijntjes, mollen en zelfs eens een rat op bezoek gehad.

Spinnen zijn al jarenlang vaste klanten. Tijdens de zomer kom ik ze zelden tegen in huis, maar nu duiken ze op de gekste plaatsen op. Eén franke tante zat gewoon te grinniken naar me toen ik een nieuwe rol wc-papier wilde pakken. Stel je voor, daar sta je op een heel onelegante manier naar een rolletje papier te vissen en duikt daar een dikke spin op. Het is niet zozeer het feit dat het een spin is dat me zo doet schrikken, maar het verrassingselement. Je verwacht het niet, dat is de miserie. Eens ik bekomen ben is ook dit diertje welkom hoor. Dan wordt ze netjes gevangen in een bokaaltje en losgelaten op een plaats waar niemand er last van heeft. Van mij mogen ze best overwinteren op een warme plek. Ik hoop dan wel dat ze de volgende zomer meehelpen om vervelende muggen weg te werken.

Iets minder blij was ik met een andere ongenode gast. Ik wilde de was sorteren, toen in een flits een muisje wegdook onder de kast. Ik stond aan de grond genageld. Ja, dat verrassingseffect hé! Eens de adrenaline wat gezakt, had ik al bijna besloten om ook dit diertje te laten overwinteren. Maar mijn slimme hersenhelft deed me anders beslissen. Dat beestje moest elders gaan schuilen, maar hoe pakte ik dat aan? Ik zag Dropje, mijn kater, al naar de kast sluipen, hij dacht er dus ook zo over. Hij probeerde zich onder de kast te wurmen en de muis te pakken. Tot hij wat vast kwam te zitten. Op dat moment zag het knagertje zijn kans en spurtte voor zijn leven. In een reflex heb ik de deur opengetrokken en zag ik de muis naar buiten sjezen. Dropje bleef beteuterd achter. “waarom doe je dat nu” zag ik hem denken, “ik had ze bijna”. Spijtig voor hem, maar ik was niet in de mood voor een slachtpartij.

Ik ben gelijk wat stro tussen de hagen gaan leggen en heb extra bolletjes in de bomen gehangen. Kwestie van de noodbehoevenden het aangenamer te maken zonder ze in huis te moeten opnemen. Laat het maar lekker winteren, wij slaan er ons wel door.

groetjes,

Hilde

De nieuwe man

2011-08-31T00:33:00.000-07:00

Jarenlang hebben wij vrouwen er alles aan gedaan om van onze mannen “De Nieuwe Man” te maken. Gedaan met bierslurpende, zich volvretende, luie venten. Ze moesten gezond leven, lekker veel bewegen en er patent uitzien, dus alle overbodige haar moest er af, oksels en borst gewaxed of geschoren. De buiken, glad en gespierd, strak in een shirt van stoere merken.

De mannen moesten meer luisteren, lievere woordjes gebruiken, de bokes van de kinderen smeren en met de stofzuiger aan de slag.

Nu we eindelijk zo ver zijn dat de mannen er ook voor open staan, wordt naar een nieuw gat in de markt gezocht. Radio MNM sprak er mij over aan. Wat ik vond van het nieuwe hondenbier? Even stond ik met mijn oren te flapperen. Hoe halen ze het in hun hoofd?

Eerst moesten honden in pakjes gewurmd worden en hippe brillen op hun snoet zetten. Daarna werden ze herleid tot hebbeding en moesten ze overal mee naartoe genomen worden in tasjes of hondenwagentjes. De kleurige bonbons en snacks, voor een pak poen, kende ik ook al, maar van het bier hoorde ik voor het eerst.

Wat is in hemelsnaam het volgende dat ze ons gaan aanpraten. De hondensigaar? Ik zie het al helemaal voor me. We dragen onze hond naar de bar op de hoek en daar hangt hij aan de toog met een ferme pint en een sigaar tussen zijn tanden. Ondertussen kunnen onze nieuwe mannen thuis de afwas doen.

Mannen trek jullie ogen open. Blijkbaar missen de vrouwen de ouderwetse man. Hoe verklaar je anders het succes van deze fratsen? Onze honden nemen jullie plaatsen in. Ze hebben een lekker behaarde borst, roken, drinken en sturen een sms als ze later naar huis komen, want de honden-gsm bestaat ook al.

Ikzelf maak mijn hond gelukkig met een ferme wandeling door het bos en een lekkere kluif. En Reggie, die heeft haar op zijn borst, drinkt of rookt niet, maar houdt wel van een partijtje voetbal op TV en durft zijn hoofd al eens te draaien wanneer een leuke dame voorbij wandelt. Geef mij maar een echte man en een echte hond!

Een vakantie met loopse teven, dat is fun !

2011-07-13T09:18:00.000-07:00

Ik ben net terug van vakantie. Volgens mij was dat heel verdiende rust, want ik heb het afgelopen jaar hard gewerkt. Maar Kato en Lola dachten daar duidelijk anders over, zij vonden het juist tijd voor wat extra uitdagingen in ons leven.
Zoals gebruikelijk in een echte roedel werden mijn twee teven samen loops. Dus een ruime week voor vertrek begonnen ze allebei rode sterretjes te verspreiden. Kijk eens hoe interessant ik nu wel ben, schenen ze te willen zeggen. Allebei trokken ze een flashy spetterspoor door het huis. Zo vlak voor de vakantie had ik het extra druk, met de laatste klanten, het inpakken, het regelen van opvang voor de rest van de dieren en het dweilen achter de dames aan.

Naarmate onze camper werd gevuld met alle vakantiebenodigdheden veranderden ook mijn twee teven van engeltjes naar echte duiveltjes. Ze hielden elkaar zo onopvallend mogelijk in het oog en wachtten tot ik even uit hun zicht was verdwenen om dan met veel lawaai in elkaars haren te kunnen vliegen. Want er moest natuurlijk wel uitgemaakt worden wie van de twee nu het meeste recht had op voortplanten, daarom moest nog meer bloed vloeien volgens hen. Even zag het er naar uit dat een tussenstop bij de dierenarts nodig zou zijn voor vertrek. Maar met het betere lapwerk kon dat nog net vermeden worden.

Vanaf dat moment kon ik de honden dus niet samen laten zonder zelf aanwezig te zijn. Ook hier kwam hun hondeninstinct immers naar boven. Met de superbitch (ik dus) in zicht was er geen twijfel mogelijk, alleen Hilde had recht op de leukste reuen, dus werd er niet gevochten. Maar eens de opperteef verdwenen was, lagen de kaarten uiteraard anders. Dan kwam hun ware aard, samen met hun nekharen, naar boven.
Daarom dus dat ik hen echt overal mee naartoe moest nemen. Wanneer ik even in de zwemvijver van de camping wilde duiken moest ik ze allebei vastbinden op een plek waar ik hen en zij mij goed konden zien. Niet alleen om vechten te voorkomen maar ook om welwillende reuen te kunnen opmerken . Tijdens de wandelingen door het Zwarte Woud liepen ze allebei, onder hun strak opstaande staarten, te knipogen naar eventuele mannelijke gegadigden.

De laatste nacht van onze vakantie hadden onze twee kleine sletjes het helemaal te moeilijk. Tegen alles wat los en vast zat werden hun kontjes aangedrukt. De natuur deed zijn werk, maar de mens stond de voortplanting duidelijk in de weg. Mijn man en ik hielden ons die nacht bezig met lichte aan en lichte uitknippen om hen zo to rust aan te manen.

En toen was het ochtend, tijd om terug naar huis te rijden, want onze vakantie zat er op . Mijn man zat de eerste kilometers met kleine oogjes achter het stuur en moest rond de middag even een kleine slaapstop inpassen wegens te weinig geslapen. De twee dames waren helemaal tot rust gekomen en sliepen de hele weg. Geen vuiltje meer aan de lucht, hun hormonen hadden het opgegeven.

Dus nu we hier terug thuis zijn, liggen de twee vriendinnen weer zalig tegen elkaar aan, ook wanneer ik niet in de buurt ben, ik hoef niet langer constant mijn status als leider waar te maken om een oorlog te voorkomen. Mijn vakantie kan dus NU beginnen !

Tot de volgende...

Hilde

Binnenkort hier mijn Blog

2011-06-25T03:20:00.000-07:00

Al heel mijn leven verdiep ik mij in honden en hun wereld, ik moet zeggen het begint me goed af te gaan.

Maar de nieuwste snufjes op internet? Dat is duidelijk andere koek voor mij.

In het verleden schreef ik mijn column voor Gazet van Antwerpen. Toen GVA de columns stopte kreeg ik massa's mails en berichten, om me te vragen toch zeker verder te gaan ergens anders. Vandaar deze poging en mijn Blog.

Geef me nog even de tijd om er in thuis te geraken en binnenkort kan je mij hier terugvinden.

Wens me geluk zou ik zeggen :-)

tot gauw !

Hilde