De Facebook - hond

Wat de impact is van Facebook op de mens en zijn leven heb ik dit weekend weer kunnen ervaren.

 Op zaterdag ochtend werd een Italiaans Windhondje van 11 weken bij me binnengebracht omdat het maar niet zindelijk werd . Nu staan deze hondjes er wel om gekend dat ze er HEEL lang over doen om zindelijk te worden, de eigenares kon dit blijkbaar niet opbrengen en werd er heel nerveus van. De verantwoordelijkheid bleek toch te groot voor haar. 

 Tegen 13 uur had ik een oproepje op mijn Facebookpagina gezet om een nieuwe thuis te zoeken. Vanaf dat moment brak de hel los hier. De telefoon bleef maar rinkelen. Mensen wilden de pup nu direct komen halen. Tegen 19 uur had het bericht 210.000 mensen bereikt en was het 4800 keer gedeeld en had ik meer dan 200 aanvragen tot adoptie binnen. Deze getallen bleven maar oplopen… 

Ook de reacties kwamen massaal binnen. Spijtig genoeg vonden veel mensen het nodig om te schelden op de dame die het hondje niet kon houden, wat natuurlijk niet de bedoeling was. Zonder verpinken(ver)oordelen en schelden is blijkbaar ook eigen aan ons modern tijdperk.  Het enige wat ik en de kleine Lorenzo wilden was een gouden mandje voor hem.

Zijn nieuwe thuis vond ik op zondag  bij een gezin met leuke kinderen en vriendelijke honden. Het was niet makkelijk geweest om te kiezen tussen al die kandidaten, het enige wat ik kon doen was afgaan op mijn ervaring en gevoel. De kleine pup kreeg een nieuw leven en een nieuwe naam. Vanaf nu zou hij Nelson heten als eerbetoon aan de pas overleden nobel-winnaar en vredebrenger. 

Nu vraag ik me af waarom dit zo snel ging. Ik deelde al eerder honden op facebook die dringend een nieuwe thuis nodig hadden. Weliswaar volwassen honden, maar ook zij hadden geen echte noemenswaardige problemen. Een hondje van 11 maand heeft zo enkele maanden moeten wachten op een helpende hand. Zou het zijn omdat dit pupje zo jong was? Omdat het een duur rashondje betrof? Omdat de foto die we trokken veel aandoenlijker overkwam? Ik zou het niet weten.

 Waar ik ook van schrok was van de lelijke reacties van sommige mensen toen ze hoorden dat zij het pupje niet zouden krijgen. Ging het hen echt om het welzijn van de pup dan? Of was hun eigen ego toch groter ? Zij dachten blijkbaar dat een een wedstrijd was en dat diegene die het hondje niet kreeg de verliezer was. Maar in feite was het alleen te doen om de winst van kleine Nelson, toch? 

Blijkbaar  begrijp ik veel minder van mensen dan van honden. Wat zijn honden toch (h)eerlijke simpele wezens !  

Tot gauw, 

Hilde

Foute TV ?

Vorige week keek ik naar een programma op Animal Planet, over een organisatie die dieren in nood helpt. Een jonge man hield 4 honden in een piepklein huisje. Ze werden nooit uitgelaten en leefden letterlijk op elkaars lip.

Twee van de vier honden hadden samen gevochten en één van hen was licht gewond. Ik was blij toen ze die dieren daar weghaalden en hoopte al dat ze een leuker leven zouden krijgen. Want deze dieren leefden duidelijk in stress door het tekort aan beweging en ruimte.

Totdat ik de commentaar van de redder in nood hoorde. Hij vertelde dat de twee dieren zouden worden ingeslapen, omdat ze hadden gevochten en nu een gevaar waren voor de samenleving. Volgens hem was herplaatsing geen optie, het waren agressieve honden die zeker terug zouden bijten als ze konden.

 Waar haalde die man dat ineens vandaan? Volgens de beelden die we zagen hadden deze honden eenmaal met elkaar gevochten, wat niet echt raar was onder deze omstandigheden. De verwondingen vielen al bij al goed mee. Een schram na een gevecht tussen twee sterke grote honden, dat is in feite peanuts ! Ondertussen leefden deze honden alweer in harmonie samen.  Hoe kon hij dit nu zomaar beslissen? Of wist hij meer dan wat wij te zien kregen? Misschien waren ze wel eerder getest, of hadden ze ook al mensen gebeten, maar hierover werd niets vermeld in het programma.

Ik hield mijn hart vast voor de reacties van de kijkers in Amerika. Zouden al die kijkers daar nu beslissen hun honden af te maken wanneer zij eens gevochten hadden?

Dat zelfs mensen in Vlaanderen deze conclusie dreigden te trekken werd pijnlijk duidelijk toen ik de volgende morgen al vragen van mensen binnenkreeg die dachten hun hond te moeten afstaan omdat hij al eens gevochten had met een andere hond. Deze mensen kon ik gerust stellen en verder helpen. Maar misschien hebben anderen zelf de (foute) conclusie getrokken na het zien van dit programma?

Bij deze wil ik iedereen oproepen om vooral van tv te blijven genieten, maar niet alles zomaar klakkeloos voor waarheid aan te nemen. Tv is een snel en onvolledig medium. Niet alles kan getoond worden en daardoor krijg je al eens een verkeerd beeld. Haal je voordeel uit wat je te zien krijgt, maar blijf ook gewoon zelf nadenken.  Goede raad, aangepast aan jouw situatie vind je echt alleen maar bij een deskundige van vlees en bloed.

Groetjes, 

Hilde

Welkom lieve Siska

Het is ondertussen alweer een viertal jaar geleden dat mijn Beardie Harley overleed. En ik moet zeggen, het heeft er toen behoorlijk bij me ingehakt. Ook al heb ik dagelijks nog zoveel honden rond mij, al help ik een massa honden verder, mijn eigen hond is toch nog wat anders, die neemt een heel speciaal plekje in mijn hart in. Harley verliezen leek toen even erg als het amputeren van mijn rechterarm. Ik was toen niet meer volledig en was gehandicapt voor mijn werk. Hij was immers degene die me altijd bijstond wanneer ik een hond moest testen en terug opvoeden, hij was mijn bron van inspiratie en mijn rustpunt na een lange dag werken.  Ik heb toen besloten dat ik pas terug een Beardie zou nemen als ik geen krop meer in mijn keel zou krijgen als ik aan Harley dacht.

Die krop is al een hele tijd geleden verdwenen en toch kon ik geen nieuwe  Beardie nemen. Al kwam een tweetal jaar geleden mijn tekkelmixje Lola er al bij, voor een nieuwe grote hond was ik nog niet klaar . Tot ik twee weken geleden Siska ontmoette. Een Border Collie teefje van 8 maanden oud. Ze zocht een nieuwe thuis en ik zou kijken of ik die voor haar kon vinden. Ze zou een tijdje bij ons logeren tot er een nieuw gezin gevonden werd.

Maar al de tweede dag wist ik dat Siska haar nieuwe stek al gevonden had. Ze gaf mij een gevoel van thuis komen, van samen horen en verbondenheid. Net zoals ik dat vroeger met mijn Harley voelde. Kortom, ok was mijn hart aan haar verloren. Natuurlijk is ze geen Harley, zelfs geen vervangster van, maar het voelt wel even lekker aan. Ik ben er zeker van dat we samen een leuk leven zullen hebben. Al moet er nog heel wat veranderen om Siska ook in te kunnen schakelen in mijn werk,  ze geeft me wel al het gevoel een maatje te hebben. Ook met de rest van de beestenboel op het erf kan Siska het goed vinden en ze geniet van de ruimte en het groepsgevoel dat ze hier krijgt.

Dus wanneer jullie weer eens iets over mij en mijn honden lezen, dan weten jullie dat het over drie honden gaat. Kato, Lola en Siska. Drie individuen die mijn pad kruisten en besloten  met mij verder te gaan. Zo zie je maar weer, een mens krijgt wat hij nodig heeft in het leven, je moet er enkel voor openstaan.

groetjes, 

Hilde

Winterinvasie

Elke winter is het hetzelfde. Dieren klein en ietsje groter komen beschutting zoeken in mijn huis. Zo heb ik al konijntjes, mollen en zelfs eens een rat op bezoek gehad.

 Spinnen zijn al jarenlang vaste klanten. Tijdens de zomer kom ik ze zelden tegen in huis, maar nu duiken ze op de gekste plaatsen op. Eén franke tante zat gewoon te grinniken naar me toen ik een nieuwe rol wc-papier wilde pakken. Stel je voor, daar sta je op een heel onelegante manier naar een rolletje papier te vissen en duikt daar een dikke spin op. Het is niet zozeer het feit dat het een spin is dat me zo doet schrikken, maar het verrassingselement. Je verwacht het niet, dat is de miserie. Eens ik bekomen ben is ook dit diertje welkom hoor. Dan wordt ze netjes gevangen in een bokaaltje en losgelaten op een plaats waar niemand er last van heeft. Van mij mogen ze best overwinteren op een warme plek. Ik hoop dan wel dat ze de volgende zomer meehelpen om vervelende muggen weg te werken.

 Iets minder blij was ik met een andere ongenode gast. Ik wilde de was sorteren, toen in een flits een muisje wegdook onder de kast. Ik stond aan de grond genageld. Ja, dat verrassingseffect hé! Eens de adrenaline wat gezakt, had ik al bijna besloten om ook dit diertje te laten overwinteren. Maar  mijn slimme hersenhelft deed me anders beslissen. Dat beestje moest elders gaan schuilen, maar hoe pakte ik dat aan? Ik zag Dropje, mijn kater, al naar de kast sluipen, hij dacht er dus ook zo over. Hij probeerde zich onder de kast te wurmen en de muis te pakken. Tot hij wat vast kwam te zitten. Op dat moment zag het knagertje zijn kans en spurtte voor zijn leven. In een reflex heb ik de deur opengetrokken en zag ik de muis naar buiten sjezen. Dropje bleef beteuterd achter. “waarom doe je dat nu” zag ik hem denken, “ik had ze bijna”. Spijtig voor hem, maar ik was niet in de mood voor een slachtpartij.

Ik ben gelijk wat stro tussen de hagen gaan leggen en heb extra bolletjes in de bomen gehangen. Kwestie van de noodbehoevenden het aangenamer te maken zonder ze in huis te moeten opnemen. Laat het maar lekker winteren, wij slaan er ons wel door. 


groetjes,


Hilde

Een hen kan zomaar een haantje zijn

Een zestal maanden geleden kreeg ik drie  jonge kippen van mijn vriendin. Sinds we hier in het mooie Stekene wonen hebben we voldoende plaats  om  onze pluimvee groep te vergroten. Ik hoopte dat er een haantje bij zat, want gewekt worden door zijn gekraai  hoort er natuurlijk bij als je in een hoevetje woont.

Ongeveer een maandje later begon één van de diertjes te kraaien. Een beetje schuchter en schor eerst, maar een week later al uit volle borst. Superblij was ik met mijn kippenman. Ook mijn oudere kippen zagen het helemaal zitten met hem en volgden hem overal op het terrein, samen scharrelen op de mesthoop was hun hoogste genot. Allez, ook af en toe een snelle kippenwip zal daar ook wel voor wat tussen gezeten hebben vermoed ik.

Nog eens enkele dagen later probeerde kip nummer twee ook een voorzichtige poging tot kraaien. Net niet voorzichtig genoeg bleek, want tijdens deze kraaipoging viel hij pardoes achterover van de boomstronk waar hij op zat. Ik lag plat van het lachen, maar de wannabee haan keek verwonderd om zich heen, schudde zich uit en schreed verder alsof er niets gebeurd was. Blijkbaar waren er dus twee hanen geleverd.

We waren super content met onze twee heren. Omdat hun territorium zo groot is deelden ze de kippen netjes onder elkaar. Elk van hen had een trouwe harem achter hem lopen. Gelukkig maar, dan moest er niet gevochten worden.

Tot we op een avond onze grootste, kloekste haan dood aantroffen naast het hok.  We waren er het hart van in, Reggie en ik. Ik heb er alvast niet goed van geslapen, bleef me maar afvragen wat er gebeurd zou kunnen zijn. Tegen de ochtend aan hoorde ik onze haan weer kraaien en nog één, en nog één...  Hoorde ik dat nu goe? Hoorde ik meerdere hanen kraaien? Het was nog halfduister, maar ik stond natuurlijk al buiten bij de kippen. Daar bleek de overgebleven haan inderdaad goed zijn best te doen om de wereld te laten weten dat een nieuwe dag aanbrak. maar twee van mijn hennen deden vrolijk mee.  Weliswaar met iets minder bravoure, maar ze kraaiden duidelijk.  Nochtans was ik zeker dat dit echt geen hanen waren, want ze hadden al jaren eitjes gelegd voor me. Wilden die beesten me eens goed liggen hebben, of deden ze dit uit eerbetoon voor hun overleden vent?

Gelukkig dat we tegenwoordig internet hebben, want daar vond ik gelijk de verklaring. Inderdaad, kippen kunnen kraaien, zeker wanneer de haan van de groep overleden is. Dan nemen de hennen deze taak spontaan over.  Alweer iets bijgeleerd dus over mijn dieren.

De nieuwe man

Jarenlang hebben wij vrouwen er alles aan gedaan om van onze mannen “De Nieuwe Man” te maken. Gedaan met bierslurpende, zich volvretende, luie venten. Ze moesten gezond leven, lekker veel bewegen en er patent uitzien, dus alle overbodige haar moest er af, oksels en borst gewaxed of geschoren. De buiken, glad en gespierd, strak in een shirt van stoere merken.

De mannen moesten meer luisteren, lievere woordjes gebruiken, de bokes van de kinderen smeren en met de stofzuiger aan de slag.

Nu we eindelijk zo ver zijn dat de mannen er ook voor open staan, wordt naar een nieuw gat in de markt gezocht. Radio MNM sprak er mij over aan. Wat ik vond van het nieuwe hondenbier? Even stond ik met mijn oren te flapperen. Hoe halen ze het in hun hoofd?

Eerst moesten honden in pakjes gewurmd worden en hippe brillen op hun snoet zetten. Daarna werden ze herleid tot hebbeding en moesten ze overal mee naartoe genomen worden in tasjes of hondenwagentjes. De kleurige bonbons en snacks, voor een pak poen, kende ik ook al, maar van het bier hoorde ik voor het eerst.

 Wat is in hemelsnaam het volgende dat ze ons  gaan aanpraten. De hondensigaar? Ik zie het al helemaal voor me. We dragen onze hond naar de bar op de hoek en daar hangt hij aan de toog met een ferme pint en een sigaar tussen zijn tanden. Ondertussen kunnen onze nieuwe mannen thuis de afwas doen.

 Mannen trek jullie ogen open. Blijkbaar missen de vrouwen de ouderwetse man. Hoe verklaar je anders het succes van deze fratsen? Onze honden nemen jullie plaatsen in. Ze hebben een lekker behaarde borst, roken, drinken en sturen een sms als ze later naar huis komen, want de honden-gsm bestaat ook al.

Ikzelf maak mijn hond gelukkig met een ferme wandeling door het bos en een lekkere kluif. En Reggie, die heeft haar op zijn borst, drinkt of rookt niet, maar houdt wel van een partijtje voetbal op TV en durft zijn hoofd al eens te draaien wanneer een leuke dame voorbij wandelt. Geef mij maar een echte man en een echte hond!   

De wereld draait door

Toen ik vroeger mijn columns schreef kwam mijn man Reggie constant met ideeën aandraven." Zeg schatje, hier kan je wat over schrijven...." Hij vond meestal ook hele leuke dingen, over honden en dieren in het algemeen. Niet allemaal bruikbaar voor een kort stukje, maar wel leuk om even over te keuvelen met zijn tweetjes .
Nu ik mijn blog gestart ben, kan hij zijn hartje weer ophalen. Hij heeft weer een doel en is vlijtig op zoek naar onderwerpen voor mij. Fijn hoor, een man die pal achter je staat en je bij alles wat je onderneemt steunt.  De afgelopen week had hij dagelijks wat in de krant gelezen wat mijn aandacht en een blog verdiende volgens hem. De artikeltjes lagen netjes bij mijn broodplankje wanneer ik aan mijn ontbijt wilde beginnen. De onderwerpen van de artikels verpestten mijn eetlust wel. Een kind in het gezicht gebeten door honden die al maanden de buurt onveilig maakten omdat de eigenaar zich niet de moeite getroostte om zijn dieren binnen te houden, honden te gevaarlijk, dus spuitje. Honden in erbarmelijke omstandigheden gevonden in een verlaten huis, niet meer te redden, dus spuitje.  Broodfokker die veel geld verdiende over  de rug van enkele weerloze moeder-honden, die nu overbodig waren en moesten verdwijnen, dus spuitjes ... en ga zo maar door. Allemaal verhalen waarbij de mens zwaar in de fout is gegaan en de honden de dupe bleken.  Mijn maag kromp ineen bij elk verhaal dat hij me onder de neus duwde. Waar zijn wij, mensen,  in hemelsnaam mee bezig? Hoe komen sommigen onder ons op het idee om honden in huis te halen en ze dan zo te behandelen.
Ben ik dan zo naïef wanneer ik er van uit ga dat de mens een leuke diersoort is?

Gelukkig wordt elk slecht bericht ook telkens weer goed gemaakt door een leuk bericht. Een mailtje van een klant, om me te laten weten dat alles nu veel beter gaat tijdens de wandelingen en dat ze er allebei (hond en mens) zoveel gelukkiger van geworden zijn. Een mevrouw die me opbelt om te vragen of ik misschien ergens een oud sloreke van een hond weet zitten, want die kan zij nog een warme plek geven. Of een woonzorg -centrum dat vraagt of ze ook mogen starten met Snoezelhonden omdat ze gezien hebben dat oudere mensen er zo van opknappen. Allemaal boodschappen waar een mens gelukkig van wordt. Jaaah, de mens is toch goed!

Ik heb me nog maar eens voorgenomen om te genieten van alle leuke dingen in het leven en al het slechte indien mogelijk te veranderen. Maar wanneer het onmogelijk is om iets te veranderen, dan ga ik er niet te lang bij blijven stilstaan, gewoon om mezelf te beschermen. Dus ja, die artikeltjes in de krant verdienen onze aandacht, heel even, maar ik kan spijtig genoeg niet elke mens veranderen, dus concentreer ik me verder op de dingen waar ik wel een verschil kan maken. Deze gedachte heeft me weer extra moed gegeven om me volop op de voorbereidingen van mijn opendeurdag te te gooien. We zullen er eens een positieve dag van maken, met allemaal leuke mensen, met leuke honden.....